“De regering ((van Uruguay)) bereidt details voor van een nieuw betaalsysteem, dat in gebruik genomen zal worden om Midden- en Kleinbedrijven (MKB) te stimuleren.”

Afkomstig van de blog van Chris Lindstrom
Vertaling Sjaak Adriaanse

Dit artikel is gebaseerd op een krantenartikel uit Uruguay (april 2009). Geen exacte bronvermelding. Opmerkingen van Chris Lindstrom zijn verwijderd. Opmerkingen van de vertaler staan tussen dubbele haakjes.

De regering ((van Uruguay)) bereidt details voor van een nieuw betaalsysteem, dat in gebruik genomen zal worden om Midden- en Kleinbedrijven (MKB) te stimuleren.

Over twee maanden zal de regering een nieuwe manier om te betalen beschikbaar stellen, een transactienetwerk, dat MKB-bedrijven de mogelijkheid geeft om onder elkaar te handelen door middel van een nieuwe alternatieve munteenheid, en tegelijkertijd om hun verplichtingen jegens de Staat te voldoen.

Dit werd onlangs aangekondigd door de Minister van Arbeid, Eduardo Bonomi, gedurende zijn deelname aan de gespreksronde ‘Internationale Crisis en Uruguay 2009′, georganiseerd door de gemeenteraad van Montevideo.

Minister Bonomi zei dat de ontwikkeling van dit nieuwe systeem het resultaat is van samenwerking met de Ministeries van Werk, Economie, Industrie en Energie, en met andere overheidsinstellingen, en evenzo met overheidsbanken en -verzekeringsmaatschappijen, en de gemeenteraden van Montevideo en Canelones. Bovendien zullen ook staatsbedrijven in dit nieuwe systeem deelnemen.

“Met dit nieuwe transactienetwerk krijgen MKB-bedrijven toegang tot krediet middels een alternatieve munt, maar het zal in het hele land te gebruiken zijn om benzine en belastingen mee te betalen, en het zal inwisselbaar zijn voor geld”, bevestigde hij. Desondanks, zo maakte hij duidelijk, gaat dit project over steun aan productie en niet over consumentenkrediet. “Volgende week heb ik een gesprek met de burgemeester van de buurgemeente San Jose, zodat het hele metropoolgebied aan het systeem wordt toegevoegd ((?)). Het idee is dat leveranciers van gemeenteraden ook met dit betaalmiddel kunnen betalen”, zei Bonomi. In het eerste stadium zou het systeem alleen MKB-bedrijven omvatten,maar in de toekomst zouden ook particulieren aan het netwerk kunnen deelnemen.

Dit initiatief kan rekenen op ((?)) de steun van de ILO, IADB (Inter-American Development Bank) en de General Inter-American Secretary ((?)). In andere landen van de regio zoals Argentinië, Bolivia, Ecuador en Venezuela is er veel interesse voor het project, hetgeen betekent dat in de toekomst misschien transacties in de hele regio mogelijk zullen zijn.

Mechanisme

Dergelijke systemen bestaan al in de hele wereld. In dit geval is het verschil dat de Staat voor het beheer zorgt. Het werkt als een betalingsnetwerk met electronische tegoeden en schulden. Om toe te kunnen treden moeten bedrijven goedkeuring vragen van de Staatsbank. Het bedrijf krijgt dan een rekening toegewezen en kan van die rekening betalingen doen ten gunste van een overheidsinstelling of een particulier lid van het netwerk. Op gezette tijden worden de rekeningen in evenwicht gebracht en krijgen de deelnemers advies over hun handelsbalans ((?)).

Deze hoeveelheid zal inwisselbaar zijn voor de nationale munt, of gebruikt worden om benzine of belasting te betalen. Bonomi zei dat dit idee voorgedragen was aan de landelijke MKB-associatie en de Uruguayan Confederation of Cooperative Entities ((?)) en andere coöperaties, waar er veel interesse voor was.

Implementatie

De ontwikkeling van het netwerk is voor het land kostenloos, want het is ontwikkeld in samenwerking met Stichting STRO uit Nederland, die voor het netwerkmodel zorgde, dat bekendstaat als C3 (Consume and Commerce Circuit). Het virtuele geld dat door dit betaalsysteem circuleert wordt “interne liquiditeit” genoemd, hoewel de technici die aan de ontwikkeling werken een meer binnenlandse benaming hebben aangenomen: “charrua”.
In Uruguay heeft STRO echter een nieuwe aanpak gekozen, die ook voor andere C3 goed zou kunnen werken. Kleine bedrijven kunnen niet dezelfde betalingsgaranties krijgen als grote bedrijven. C3 Uruguay gaat werken met een garantiefonds dat kleine bedrijven verzekert van betaling bij aflevering, in intern C3-geld. In zo’n geval hoeft een bedrijf niet maanden op betaling te wachten en is zodoende in staat om de voorraad op peil te houden. In de hoofdstad Montevideo, waar ruim de helft van de Uruguayaanse bevolking woont, zal dezelfde methode van betalen bij aflevering in C3-eenheden aan kleine bedrijven worden gebruikt.

Voor STRO is deze nieuwe aanpak met een C3 een fascinerend experiment, omdat er grote partners aan meedoen. We hopen daarom nieuw inzicht te krijgen in wat een C3 bedrijfsnetwerk met een complementaire munteenheid voor een arm land kan betekenen.

Toegang tot krediet

Het functioneren zou honderd procent gegarandeerd zijn en het systeem geeft toegang tot krediet op lage kosten – zo’n 10 tot 12 procent voor kleine bedrijven die het traditionele bankwezen momenteel niet bedient. Dit zal ook de concurrentiepositie van deze sector verbeteren en tegelijk haar formalisering stimuleren, zodat administratie- en transactiekosten verminderen. Dit netwerk zal geen inflatiekwesties scheppen, omdat de financiering gericht zal zijn op productie, hetgeen het aanbod van goederen en diensten zal verbreden.

Nationaal Garantiesysteem

Een garantiefonds van vijf miljoen dollar zal opgericht worden als startkapitaal om het krediet aan de kleine bedrijven te stimuleren.

Interessante informatie over de huidige financiële situatie van Uruguay

Mario Bergara, President van de Centrale Bank wees erop dat “de belangrijkste boodschap van het financieringssysteem die van rust is, want het heeft te maken met solvabiliteits- en liquiditeitsniveaus die de laatste zes jaar niet meer gezien waren. Het liquiditeitsniveau van het systeem is momenteel 60 procent van de tegoeden, terwijl het opnemen van tegoeden in de ergste financiële crisis in onze geschiedenis tot 47 procent van de tegoeden kwam. Bovendien vormen de buitenlandse tegoeden nu 18 procent van het totaal, in contrast met de crisis van 2002, toen dit 42 procent was. Het aandeel Argentijnse tegoeden hierin ging in dezelfde periode van 40 procent naar 18 procent.” ((laatste ” toegevoegd))